Reizen met kinderen

We zijn ondertussen helemaal gewoon aan op reis zijn: we hebben geen idee van de dag, laat staan van de datum en dikwijls zelfs niet van de tijd. Thuis en het werk lijken ver weg. Dit mag wat mij betreft nog een tijdje duren.

Reizen met kleine kinderen is niet te vergelijken dan reizen met twee. Ons tempo ligt veel trager, we doen en zien een pak minder want we lassen veel meer rustmomenten in dan vroeger. Mochten we dat niet doen zou het niet meer zo ontspannend zijn, want dan eindigen we binnen de kortste keren met kids die over hun toeren zijn. We proberen wel elke dag iets te doen, en daarna tijd te maken om te zwemmen, een filmpje op de PC te kijken of de jongens gewoon hun ding te laten doen in het guesthouse.

Emiel en Louis schijnen het allemaal goed te verteren, van een jetlag geen spoor. Enkel wanneer ze in de namiddag te lang slapen is het moeilijk om ze 's avonds rustig te krijgen. Er wordt opvallend weinig gezeurd, Emiel verlegt elke dag zijn grenzen en vindt het geweldig in Thailand. Hij vraagt soms wel of de juffen en de meester ook nog op vakantie zijn, want hij wil voor geen goud de start van het nieuwe schooljaar missen. Hij moet de hele tijd zelf stappen en dat gaat, een beetje tegen onze verwachtingen in, zeer goed. We proberen de lat natuurlijk niet te hoog te leggen, wanneer het niet meer gaat zijn tuktuks overal snel te vinden. Wanneer de tijd gedood moet worden, in de bus ofzo, verzint hij zelf liedjes voor ons (mama, ik zou graag rocker worden...). Hij is wat verlegen onder de vele aandacht van de Thai, maar maakt in de guesthouses gemakkelijk vriendjes. Er reizen echt superveel gezinnen rond, je kan zien dat het schoolvakantie is in Europa. Meestal zijn de kids iets ouder dan de onze, maar er zijn er altijd wel die de onze meesleuren.

Louis kan zelf nog niet zeggen of hij het OK vindt, maar hij gaat gewoon verder met de wereld te ontdekken, net zoals thuis. Wat wel moeilijker is zijn de niet altijd even kindveilige omstandigheden hier: gaten naast het zwembad, werkgerief dat rondslingert, we moeten hem altijd in het oog houden om verdere toestanden zoals met de val op de kin te vermijden. Terwijl hij thuis niet graag in de buggy zit vindt hij dat hier geen probleem, er is genoeg te zien en het biedt hem een veilige, bekende plaats die hij waarschijnlijk wel nodig heeft. Hij wordt immers dikwijls aangeraakt en aangesproken door de Thai en vindt dat niet altijd even leuk. Hij zal zich maar door weinig mensen laten oppakken, bijvoorbeeld bij het uitstappen uit een pick-up ofzo, dan moeten ze al echt zijn vertrouwen hebben gewonnen.

Hij is thuis geen grote prater maar slaagt er nu toch in om zinnen van enkel woorden te zeggen (Louis olifant zitten...) en breit zijn woordenschat uit met woorden als tuktuk, Buddha, tempel, byebye, ... Benieuwd of hij in de kribbe eindelijk ook gaat praten. Hij is zeer enthousiast als bij dieren ziet en die zijn er hier met hopen, om te beginnen zijn er al een pak straathonden en -katten.

Van het weer hebben ze ook niet echt veel last, hoewel het echt bloedheet is en supervochtig. Smeren met zonnecrème en antimuggenmelk, en petten op, ze vragen er al zelf naar voor we buiten gaan.

Verder zijn we iets soepeler dan thuis, om grote drama's te vermijden. Louis krijgt al eens meer zijn tutje, groenten eten hoeft niet, vuil worden mag, bij het gaan slapen moet het niet onmiddellijk muisstil te zijn. Thuis zullen we het opvoeden wel verder zetten.

Verre reizen kunnen dus wat ons betreft perfect met kleine kinderen. Ze zullen zich deze reis waarschijnlijk later niet meer herinneren, maar wij wel en we vinden het bijzonder om hier met 4 te zijn!

Erawan Watervallen

Zondag 15 Juli 2012, Kanchanaburi

Ook op onze laatste volledige dag in Kanchanaburi gaan we op uitstap. We maken het onszelf gemakkelijk en hebben een volledige dag een pick-up met chauffeur. Om 9u staat hij klaar en na een tussenstop om de was op te halen gaan we op weg naar het Erawan National Park. En we zijn niet de enige, het is zondag en veel Thai gaan op hun vrije dag naar dit NP met een spectaculaire waterval die 7 verdiepingen telt. Elk niveau heeft een vijver waar je in kan zwemmen.

Bij het park aangekomen nemen we onze voorbereidingen en gaan eerst extra water kopen en bakjes met rijst en kip voor de lunch. Louis gaat in de rugdrager en we beginnen aan de klim. Voor we het weten zijn we aan niveau 1 waar het wel de Belgische kust bij warm weer lijkt: frigoboxtoeristen overal.

We gaan onmiddellijk door naar niveau 2, en worden daar tegengehouden: vanaf nu mag er enkel nog water mee in genummerde flessen na het betalen van een borg. Komen de flessen terug krijg je de borg ook weer. Er wordt toch een beetje aan natuurbehoud gedaan in Azië want voor zover wij weten is het hier meestal nogal smerig, alles wordt gewoon langs de kant van de straat gegooid. We weten dus onze lunch, smaakte erg goed, we zullen morgen weten of de kwaliteit ook OK was (eerste keer dat we iets in één van de vele stalletjes met eten kochten). We worden van alle kanten in het oog gehouden door apen, die toekijken of er niks overblijft van wat we eten.

We gaan verder naar niveau 3 en ook vlot naar niveau 4 waar we onze zwemspullen aantrekken. Emiel gaat mee met Dirk, Louis wil de hele tijd springen, net zoals in het zwembad maar dat is hier iets te gevaarlijk. Het water is glashelder, je ziet scholen vissen zwemmen die aan het eelt van je voeten komen knabbelen. Een erg vreemd gevoel, niet pijnlijk maar niet ook niet echt aangenaam. Wanneer de kinderen uit het water komen kunnen Dirk en ik afwisselend nog wat zwemmen in het heerlijk frisse water. Veel aangenamer dan het water in de zwembaden hier, dat erg warm is.

Emiel heeft tot nu erg goed gestapt en heeft geen zin meer om nog een niveau hoger te gaan. We besluiten het hierbij te laten en gaan terug. Louis doet zijn dutje in de rugdrager. Na een fris drankje vinden we onze chauffeur terug en gaan we terug hotelwaards. Emiel slaapt in de pick-up een uurtje zodat we bij thuiskomst opgeladen zijn om het zwembad op te zoeken.

Na de douche wandelen we nog naar de hoofdstraat, Louis zijn petje is stuk en we hebben een naaister gezien die het hopelijk kan herstellen. Het petje wordt proper genaaid en dat kost ons 5 bath. Het is nog vroeg dus we besluiten deze keer niet in het guesthouse te eten maar wel in het dorpje. We komen in een restaurant met Frans/Thaise uitbaters terecht en bestellen voor de jongens pizza en spaghetti, en ze hebben echt bergen gegeten. Moeten we onthouden, want Louis leeft hier op een dieet van melk, appels, chips, brood, komkommer en rijst, en krijgt niet veel vitaminen binnen. Emiel eet gelukkig wat meer fruit. Het is allemaal niet zo'n probleem, als we thuis zijn kunnen we terug naar consequent zijn, hier zijn we wat soepeler.

Na een geslaagde lunch, het koppel heeft twee zoontjes van de leeftijd van onze kids, met bergen speelgoed dus Emiel en Louis hebben zich kunnen uitleven, stappen we 10 minuutjes terug en leggen we de jongens in bed. En na 10 minuten zijn de kleine Lefèvres in dromenland.

Elephant's World

Zaterdag 14 Juli 2012, Kanchanaburi

In Thailand doe je iets met olifanten, en wij besluiten om dat ineens goed te doen. We gaan een volledige dag naar Elephant's World, een plaats waar oude, zieke en mishandelde olifanten worden opgevangen en verzorgd. En we gaan niet om een toeristisch ritje te maken op hun rug, maar om een hele dag mee te helpen met de verzorging.

Bij aankomst mogen we onmiddellijk starten met voederen van een tiental olifanten. We geven ze een soort komkommers en meegebrachte bananen, gewoon in de slurf. Emiel is onmiddellijk vertrokken, Louis roept ‘mama doen, mama doen', maar komt na een tijdje ook los. De olifantensnot vliegt in het rond maar vandaag kijken we nergens naar en mogen we lekker vuil worden. Olifanten eten per dag tot driemaal hun lichaamsgewicht dus we kunnen rustig de tijd nemen.

Na het voederen gaan we naar het water waar de olifanten een modderbad nemen. Ze smeren zichzelf in met modder tegen de warmte en wij mogen helpen. Emiel kijkt de kat wat uit de boom maar na de bevestiging van ons dat echt alle kleren vuil mogen zijn vandaag helpt hij flink mee. Hij ziet er zelf snel uit als een moddervarkentje en wast zich in de rivier. Af en toe lijkt de altijd zo voorzichtige Emiel een ander kindje. Hij verlegt zijn grenzen, doet elke dag iets waarvan hij eerst zegt dat hij het niet durft. Echt leuk om te zien. Louis houdt het bij pootjebaden met mama in de rivier.

We gaan verder naar het dorp van de mahouts (de olifantenhoeders) om er nog meer komkommer te wassen, mais te pellen en andere groenten te snijden. Emiel staat de hele tijd stoer op een vrachtwagen om de het voedsel door te geven en wordt tot vrachtwagenkapitein gebombardeerd. Voor Louis is geen kip in de omstreken veilig, die loopt op z'n korte beentjes achter alles wat maar beweegt en kijkt naar de kuikentjes, de kalfjes, de konijntjes, de eendjes, ...

Er wordt een vuurtje gestookt en de gesneden groenten worden samen met kleefrijst gekookt voor de oude olifanten zonder tanden. We roeren in de grote kookpotten en dan is het tijd voor onze eigen lunch. Net op dat moment komt de vrachtwagen met de nieuwe olifanten toe: een grote, van een jaar of 15, die volledig ondervoed is en een schattig babyolifantje.

Tijdens het eten is onze tafel een trekpleister voor de vele honden die er rondlopen, niet zo verwonderlijk, als een tweejarige rijst eet valt er al eens iets naast de tafel. Louis krijgt elke keer een soort schrikaanval wanneer er een hond te dicht komt. Na het eten wordt er vriendschap gesloten met een meisje van een jaar of drie waarvan de ouders in het olifantenkamp werken. Het kind sleurt onze jongens mee om te spelen en blijft de rest van de dag in de buurt.

Na de lunch en na een vruchteloze poging om Louis te doen slapen in de daarvoor meegebrachte buggy rollen we ballen van het rijst/groentenmengsel. Omdat de oude olifanten geen tanden meer hebben mogen we deze ballen direct in de mond van de olifant stoppen. Louis en Emiel doen flink mee, maar blijven toch wat op afstand en gooien de ballen van ver naar de olifant.

Dan komt de ijskar en na het eten van een ijsje komt het leukste van de dag: De olifanten moeten gewassen worden en dat mogen wij doen! Emiel en Dirk klimmen vanop de steiger op de rug van een olifant (met mahout) en het dier wandelt zo het water in. Het is een brave olifant, omdat Emiel mee gaat en hij zakt telkens onder water met hen op de rug, Emiel vindt het geweldig. Ze blijven zeker 20 minuten in de rivier, terwijl Louis en ik van de kant toekijken. Dat is niet naar de zin van Louis, die blijft maar roepen ‘ikke tuteru zitten' maar we durven het niet aan. Hij is nog zo hevig, kan niet stil zitten en zou voor je het weet in het water tussen de olifanten liggen. Hij laat duidelijk merken dat het hem niet aanstaat en schreeuwt en huilt van boosheid, tot groot plezier van de omstaanders. Wanneer de olifant met Dirk en Emiel naar de kant komt wil ik ook nog maar helaas, het baden is gedaan. Ik ben toch wat teleurgesteld, maar mag dan toch op de (blote) rug van een olifant mee naar het punt van vertrek terug. Echt super is dat, op zo'n enorm dier zitten! Het voelt helemaal niet zacht, er staan een soort stekelige haren op hun rug.

Aan het einde van de dag is het opnieuw voedertijd. Bananen deze keer, en we krijgen opnieuw veel tijd want er zijn echt hopen bananen. Tot slot krijgen de jongens een diploma, omdat ze zo goed hebben geholpen met het verzorgen van de olifanten. Emiel is supertrots, Louis heeft niet zoveel gedaan behalve achter kippen lopen (die leggen de eerste dagen vast geen eieren meer).

Nog een rit naar ‘huis' in de laadbak van de pick-up met twee zwarte jongetjes, waarvan er eentje onmiddellijk in slaap valt tijdens het rijden, maar na een duik in het zwembad zijn alle stof, olifantenkwijl, fruitresten, ... van ons afgewassen. We hebben een superleuke dag gehad!

's Avonds valt Emiel als een blok in slaap terwijl Louis nog een hele tijd vertelt over op de tuteru zitten, tuteru aaien, ... Het heeft indruk gemaakt.

River Kwai

Vrijdag 13 Juli 2012, Kanchanaburi

Hoewel we in dit guesthouse wel gratis WI-FI hebben slaag ik er toch niet in van op het internet te geraken. Toch ben ik al een aantal dagen dit verslag aan het bijhouden. Als ik het dagelijks doe valt het wel mee, en bovendien is zo'n blog super om later te lezen.

Vrijdag de dertiende vandaag, maar niet voor ons:) We slapen uit tot 8u, en gaan ontbijten. Dit guesthouse kost ons belachelijk weinig maar het ontbijt is best in orde. Het huisje is mini, er staan een dubbel (waar Louis en Emiel en één van ons in slapen) en een enkel bed en veel meer kan er niet in. De grotere waren allemaal bezet. De badkamer is typisch, als je douchet is alles nat. Af en toe schiet er een hagedis door de kamer, hoewel we ramen en deuren toe houden.

Er worden fietsen verhuurd en gezien we ‘de buurt' willen verkennen is de fiets het ideale vervoermiddel maar jammer genoeg zijn er geen fietsen met kinderstoeltjes zoals wij die kennen (wel een kussen waar bij ons de bagagedrager zit, zoals bij een motor, maar we durven er niet op te betrouwen dat Louis mooi blijft zitten tijdens het fietsen). We charteren dus een tuktuk, deze keer met een bakje opzij ipv achteraan. Voor een bedrag rijdt de man ons naar een aantal bezienswaardigheden en blijft hij op ons wachten. De eerste stop is bij een waswinkel. Voor 20bath per kilo, minder dan een halve euro, wordt de was gedaan. Ik zou gek zijn om het zelf te doen! Daarna rijden we verder door naar het centrum van Kanchanaburi, dat bekend is om de brug over de River Kwai. We bezoeken eerst oorlogskerkhof waar bijna 7000 oorlogsslachtoffers van WOII begraven liggen, vooral Australiërs, Britten en Nederlanders. Emiel noemt het een mooie tuin, en wanneer we hem uitleggen dat dit een begraafplaats is voor soldaten barsten de vragen los: ‘waar liggen die soldaten?', ‘lopen wij op de soldaten?', ‘waarom waren hier zoveel soldaten?', ‘wat is dat eigenlijk oorlog?'... Niet simpel om in 5-jarige taal uit te leggen.

We bezoeken het vlakbij gelegen Thailand-Burma Railway Centre, dat wat meer achtergrond biedt. In Kanchanaburi was een krijgsgevangenenkamp dat de basis vormde voor arbeiders dis de spoorlijn tussen Thailand en Birma moesten aanleggen, onder dwang van Japan. De aanleg kostte 1000den mensenlevens en de spoorlijn wordt daarom de ‘Death railway' genoemd

Verder rijden we naar een Wat in een grot. Louis en Emiel zijn niet echt gerust bij de wandeling onder de grond, al is het voor ons niet echt spectaculair. We keren dus gauw terug naar de stad, naar de bridge over the river Kwai. We lopen over de brug, een constructie van staal en beton naar de overkant en opnieuw terug. We drinken iets op een terrasje waarnaast een babyluipaard aan een ketting ligt, en we zien een pak toeristen betalen voor een foto van hen met het diertje op de schoot. Geen spek voor onze bek!

Het is al na de middag wanneer we terug zijn in Thai Garden Inn. We duiken eerst het zwembad in, eten iets en zwemmen opnieuw. Louis valt in de late namiddag om van de slaap, dus die leggen we even op bed terwijl Emiel al snel vrienden maakt. Twee Nederlandse jongens die nochtans wat ouder zijn houden hem bezig in het zwembad, en met voetballen. Dirk gaat naar de supermarkt en ik kan zowaar een boekje lezen in de zon. De rustmomenten zijn schaars met onze heren, dus ik geniet dubbel en dik. Als Louis wakker wordt speelt één van de diensters een tijdje met Louis aan de pooltafel. Geen idee hoe dat gaat maar ze hebben dolle pret met de ballen en eetstokjes als keus.

We proberen wat wijzigingen in het avondritueel in de hoop dat het gaan slapen beter zal gaan deze avond en gaan eerst eten. Ook nu worden de jongens geëntertaind door de Nederlandse kinderen. Na het eten gaan we allemaal in de douche en gaan de jongens onmiddellijk naar bed. En ja hoor, Emiel slaapt binnen de 10 minuten (die heeft natuurlijk de hele namiddag gespeeld en niet geslapen) en Louis volgt na nog eens 10 minuten. Opzet geslaagd dus en voor herhaling vatbaar! Wij hebben tijd om op het terras wat te lezen en de blog bij te houden (maar daar kunnen jullie helaas niet van mee genieten) voor we zelf gaan slapen...

De bus naar Kanchanaburi

Donderdag 12 Juli 2012, Kanchanaburi

Vandaag verlaten we Bangkok en gaan we naar Kanchanaburi. We doen het rustig aan, ontbijten op't gemak, pakken in terwijl Louis en Emiel een filmpje kijken en nemen een taxi naar de bushalte. We gaan reizen met het openbaar vervoer met kleine kinderen eens uitproberen, wat we bij eerdere reizen niet aandurfden (Bali), of waar het gewoon niet nodig was (mobilhome in de States). We doorstaan de test met gemak, we kopen ticketjes en een kwartiertje later is de bus al aan het rijden. De rit duurt een uur of twee, en ‘zijn we er bijna' en ‘ik wil naar het hotel' klinken pas als we er zo goed als zijn. We gaan van de bushalte naar het hotel in de laadbak van een open pick-up en voegen zo een nieuw vervoermiddel toe aan ons lijstje. Zo'n dingen vinden de jongens erg leuk, maar tegelijk ook verrassend gewoon.

Bij het guesthouse aangekomen zijn we nog niet uitgestapt of er klinkt ‘zo komen we elkaar wel erg snel tegen'. Blijkt dat we in hetzelfde guesthouse logeren als een (ex) collega, zijn vrouw en twee jongens die iets ouder zijn dan de onze en waarvan we wisten dat ze op dezelfde dag naar Thailand vertrokken als wij, en min of meer dezelfde route doen.

Louis en Emiel willen snel het zwembad in. De eerste dag was vooral Emiel nog wat bang van het water maar nu zijn ze beiden echt waterrraten. Springen, hoofd onder, allemaal geen probleem meer. Het is tijd voor zwemlessen wanneer we weer thuis zijn. Vandaag staat er niks meer op het programma dan hier wat rondhangen. Dit guesthouse heeft huisjes in een grote tuin waar de kinderen in kunnen rondlopen en hun ding doen zonder dat wij er continue moeten achter lopen. We eten voor het eerst echt rustig, en kunnen zelfs wat blijven zitten na het eten.

We gaan nog even te voet naar de supermarkt, en net als we er zijn begint het te regenen. Niet zo'n beetje miezeren als tijdens het fietsen, nu valt de regen echt met bakken uit de lucht. We schuilen een hele tijd maar besluiten dan toch maar om terug te wandelen. We zijn in geen tijd doornat, behalve Louis dan die in de buggy met regenzeil rustig ligt te slapen.

Het bedritueel gaat al wat vlotter, Dirk gaat tussen de jongens liggen tot ze slapen.

Fietsen in Bangkok

Woensdag 11 Juli 2012, Bangkok

Woensdag, fietsdag... Om 6u gaat de wekker al en dat doet vooral bij de jongens pijn. Een snel sneetje brood als ontbijt, want we hebben een tochtje met de fiets geboekt en moeten er al om 7u zijn. In onze fietsgroep zit nog een koppel met relatief kleine kinderen, uit Gent, en dat stelt ons gerust. We kiezen een fiets, de kinderen gaan achterop in min of meer ‘Europese' fietsstoeltjes en we vertrekken met 2 gidsen. Alleen, bij het buitenkomen regent het. Het is hier natuurlijk ook regenseizoen, dus echt verwonderlijk is dat niet, en de niet echt harde regen is met deze warmte vooral verfrissend. We rijden door de smalle straatjes van Chinatown, dwars door markten, zelfs door huisjes lijkt het wel en langs tempels. Na een paar uur fietsen aan een heel rustig tempo gaat de hele groep met fiets en al op een longtail boot en varen we een half uurtje door khlongs. We zien het leven in paalwoningen langs het water en zelfs een varaan zwemmen op een paar meter van ons.

Daarna gaan we opnieuw de fiets op, om een stukje platteland te doorkruisen. Op veel plaatsen fietsen we op een betonnen pad, met aan weerszijden water. Beetje eng toch, je moet soms echt 90° draaien en we willen echt niet met een kind achterop in het water belanden. Het ziet er echt vies uit, en bovendien zou je je serieus pijn kunnen doen aan de betonnen randen. De gids vertelt dat er regelmatig mensen met fiets en al in het water belanden, vooral Nederlanders die denken dat ze pro's zijn :-). Op de paden van amper een meter breed zijn er verkeersdrempels, beetje bizar vinden we eerst (om snelheidsduivels met de fiets te stoppen?) maar het blijkt voor de brommers te zijn. Ondertussen schijnt de zon en is het alweer serieus heet. Op het einde van de toer varen we nog een eindje met de boot om terug in Bangkok centrum uit te stappen. Het laatste stukje van de tocht is heavy, door heel erg druk verkeer. Gelukkig rijdt iedereen erg traag, het verkeer volgt hier meer een constante trage flow dan bij ons, en elk voertuig duikt gewoon in de gaten die er zijn. Bijkomende moeilijkheid voor mij is wel dat Louis ondertussen slaapt en hij alle kanten opzwiept. Ik moet dus met één hand sturen en Louis met één hand tegen houden.

De fietstocht is een echte aanrader! Heel leuk om te doen, zo zien we Bangkok op een totaal andere manier dan het alleen mogelijk is. De jongens vonden het ook tof, konden tijdens de stops spelen met de andere Belgjes en hebben vooral honden, kippen en poezen geteld. Ze waren weer de attractie van de dag, het Thaise gekwetter ging de hoogte in als Louis op de fiets voorbij kwam, en hij werd ontelbare keren in de benen geknepen, als om te zien of bij wel echt was. Louis verloor en zijn tut, en zijn pet, en beide keren werden deze door iemand op een brommer naar ons gebracht.

Na het fietsen is het etens-, zwem- en dutjestijd. Daarna trekken we naar Khao San Road, het backpackers mekka van Bangkok. Er zijn veel goedkope guesthouses gelegen maar wij logeren niet in de straat, en dat is maar goed ook beseffen we. De buurt is een aaneenschakeling van restaurantjes, winkeltjes en je wordt elke 5 meter aangesproken om een pak te laten maken, of je te laten masseren enzovoort. Leuk voor even, maar niet voor elke dag. We eten er de duurste maaltijd tot nu toe.

Opnieuw naar het hotel met de Tuktuk en hetzelfde tafereel als gisteren bij het slapen gaan. De jongens slapen bij elkaar in een bed en hebben de tijd van hun leven. Dat duurt tot ik er tussen ga liggen en zo vallen ze dan toch in slaap.

Grand Palace en zoo

Dinsdag 10 Juli 2012, Bangkok

Niet supervroeg wakker dus, en rustig gaan ontbijten... Louis is zijn eetlust wat kwijt, hij heeft sinds het vertrek niets meer gegeten behalve de van thuis mee gebrachte sandwiches voor onderweg. Maar die waren al op in Zaventem. Gelukkig drinkt hij veel, zowel zijn melk als water, dus we maken ons geen zorgen. Emiel daarentegen gaat zijn papa achterna en gaat dus voor het hele gamma: eieren, worst, toast,...

Daarna gaan we op stap naar het Grand Palace en de Wat Phra Kaeo (een Wat is een tempel). Een stukje te voet, langs de khlongs (de kanaaltjes die Bangkok de bijnaam ‘Venetië van het Oosten' bezorgen) wat niet zo evident is met de buggy, maar we zien er een beetje tegen op om Louis in de rugdrager te vervoeren met deze warmte. En dan een eindje met de boot. De laatste is geen succes bij de jongens, het is een bus-boot, en het moet allemaal erg snel gaan, van de Thaise vriendelijkheid is geen spoor en er is veel lawaai. Ze zijn allebei overdonderd maar gelukkig kunnen we snel afstappen.

Bij het paleis aangekomen probeert een man ons wijs te maken dat het gesloten is, gelukkig heb ik hierover gelezen en probeert hij ons gewoon naar andere bezienswaardigheden te lokken, die wel gratis zijn maar het vervoer ernaartoe moet je aan hem betalen. Bovendien rijden ze met toeristen langs ‘hun' stopplaatsen, restaurants of winkels waar de chauffeur commissie krijgt als er iets wordt gekocht. Wij laten ons niet vangen, en bezoeken het complex met een 100tal paleizen, paviljoenen en tempels.

Tenminste, we hebben er enkele gezien: Wij zouden er uren hebben kunnen rondlopen maar de jongens hebben het na anderhalf uur wel gezien. Al vonden ook zij het wel leuk, Emiel vond al de glitter en het goud zeer indrukwekkend, en wou ook graag de koning zien. En Louis is de ster van de show hier, met zijn blonde krullen en blauwe ogen. Hij wordt meer gefotografeerd dan de toeristische bezienswaardigheden, ofwel willen de Thai met hem op de foto, ofwel willen ze een foto van de twee broers. Die vinden het voorlopig allemaal wel OK, we proberen hen te leren om voor elke foto 10 bath te vragen maar zonder succes.

Ook wanneer beide jongens in de tempel op hun knietjes gaan zitten, Emiel netjes met de handen gevouwen klinken de Ooh's en Aah's. Wij proberen ze toch wat af te schermen, anders worden ze 100 keer per dag aangeraakt of gekust.

Na het bezoek van het Grand Palace gaan we met de Tuktuk naar het hotel. Een groot succes opnieuw, ook wij vinden het wel leuk, als je tenminste niet in een file terechtkomt... Zolang je rijdt waait er een (warme) wind maar als je stilstaat in het verkeer word je zowat vergast.

In het hotel gaan we even zwemmen op vraag van Louis en iets eten. We zitten echt letterlijk nog niet neer of Louis valt van zijn stoel. Een gapende wonde op zijn kin, en we weten er niet goed raad mee . Zo laten of naar de dokter... Ook thuis zou ik naar een dokter gaan denk ik, het is echt een diepe snede alleen bloedt het niet echt veel. We wachten het toch maar even af en besluiten naar de zoo te gaan om vandaag ook iets leuks te doen voor de jongens. Louis valt al in de Tuktuk in slaap. De zoo is niet echt spectaculair, maar het is er erg rustig, er is schaduw en voor de jongens zijn de olifanten, tijgers, nijlpaarden, reptielen... leuk. De meeste dieren zitten zoals bij ons achter tralies, maar er lopen bijvoorbeeld wel varanen en schildpadden gewoon los. Het is eens wat anders dan Planckendael.

Na het zoo bezoek beslissen we om toch maar naar het ziekenhuis te gaan. Het is ondertussen al 18u, maar ik lees in de Footprint dat er dicht bij de zoo een prima ziekenhuis is met een 24/24 spoeddienst. Daar aangekomen schrijven we ons in, wordt Louis gewogen (?!) en mogen we binnen de 10 minuten naar de dokter... Dat zien we in België nog niet gebeuren. Het is een erg deftig ziekenhuis, de verpleegsters dragen bijvoorbeeld deux-pieckes. Waarschijnlijk niet te betalen voor de gewone Thai, er is ook amper volk. Maar wij hebben een goede reisverzekering en zo kunnen we na al die jaren betalen eens iets inbrengen. De dokter spreekt natuurlijk van naaien, maar Louis brult zelfs bij het onderzoek de hele boel bij elkaar, dus ze lost het op met stripjes die de wonde toe moeten houden en een waterdichte pleister. Elke twee dagen moeten we het laten bekijken door een dokter, en na een week moeten we opnieuw naar het ziekenhuis. Dan zijn we al lang niet meer in Bangkok, maar dat kijkt niet door te dringen. Met een zak medicijnen (antibiotica en pijnstillers), na de verplichte foto van Louis en Emiel met alle verpleegsters, en 910TB (een Thaise bath is ongeveer een BEF) lichter staan we weer op straat. De pleister blijft welgeteld een uur of drie waterdicht, daarna hangt hij al schots en scheef.

Nog snel iets eten in het hotel, en dan naar bed... Niet dus: Emiel en Louis zijn plots allebei klaar wakker en zetten de boel nog een tijdje op stelten. Toch een beetje jetlag, thuis is het immers nog vroeg, of misschien hebben ze gewoon te lang geslapen in de namiddag. We ondervinden het nadeel van met 4 op een kamer te slapen en zelf niet nog even buiten te kunnen zitten, dus er zit niks anders op dan het licht uit te doen en zelf ook te gaan slapen. Het is na 22u als het rustig is... Gelukkig hebben we enkel in Bangkok geen bungalow met terras, en zal het gaan slapen hopelijk later beter gaan.

Naar Thailand!

Zondag 08 Juli 2012 / Maandag 09 Juli 2012. Bangkok

Hoihoi!

Een eerste verslagje vanuit Thailand. Iedere dag schrijven zal precies niet lukken, er zijn zoveel andere dingen te doen, er is geen WI-FI in het eerste hotel in Bangkok, de jongens zijn in de namiddag steendood zodat ze dan even slapen en 's avonds dan weer niet op tijd in bed geraken en wij niet veel vrije tijd hebben, of ze kijken een filmpje waardoor de PC ook niet beschikbaar is voor mij... Genoeg redenen!

Zondag in de namiddag zijn we naar de luchthaven gebracht. We zijn veel te vroeg in Zaventem maar daardoor nergens aanschuiven en we doden de resterende tijd met vliegtuigen kijken in een rustig hoekje van de luchthaven.

Om 17u30 vertrekt het vliegtuig naar Kopenhagen. Korte vlucht, nauwelijks Madagascar 2 op de PC later zijn we al in Denemarken. We moeten veel vragen van Emiel beantwoorden, ‘gaat dat vliegtuig wel in de lucht blijven, met al die mensen', ‘waarom heeft dat vliegtuig wielen', ... ? De jongens mogen bij het instappen zelfs even in de cockpit, en piloot staat nu bovenaan het ‘wat wil ik later worden' lijstje.

In Denemarken eten we, en spelen oa met Lego (de volgende reis is op vraag van Emiel naar Legoland) in een stuk van de luchthaven ingericht voor kinderen. Er worden al meteen vriendjes gemaakt die ook op de vlucht naar Bangkok wachten. De wachttijd is zo voorbij! Op tijd naar de gate, en we mogen als eerste het vliegtuig op (soms handig, reizen met kleine kids). Helaas, eens iedereen op het vliegtuig zit komt de mededeling dat we pas 45 minuten later kunnen vertrekken. Tegen dan liggen de boys al te slapen. Fluitje van een cent dus... denken we :). Want dat is zonder Louis gerekend! Na een uurtje of 2 is hij helemaal wakker, en hij houdt dat vol tot 2u voor de landing, wanneer iedereen net begint wakker te worden. Ik haal al mijn trucs boven om hem stil te houden, met wisselend succes trouwens. Niet super voor de mensen rondom ons, al krijgen we geen boze blikken. Er zit een redelijk zatte man een paar rijen voor ons die de aandacht trekt. Hoewel we dat normaal gezien niet zo OK zouden vinden komt het nu wel uit.

Iets later dan verwacht, rond een uur of 3 plaatselijk tijd komen we in Bangkok. Bij de paspoortcontrole staan lange rijen, maar niet voor ons: Gezinnen met (kleine) kinderen worden uit de rij gehaald en mogen langs de ‘Fast lane'. We zijn direct fan van de Thai en hun liefde voor kinderen. Nog geen kwartiertje later staan we met de bagage buiten. Aanschuiven voor de taxi, met meter trouwens, dus we moeten onze afbiedkunsten nog niet boven halen.

Onmiddellijk krijgen we het Azië gevoel. Moeilijk te omschrijven aan wat het ligt: de tropische warmte, de vochtigheid, het zicht met de bananenbomen, het hectische verkeer met vooral brommers en taxi's, de geur, de schreeuwerige reclameborden ...

We worden ergens aan een drukke straat gedropt, met al onze spullen. Hoewel licht reizen het doel was blijkt dat zeer moeilijk met een tweejarige: de ‘gewone' spullen zitten in twee -rug-zakken zoals gepland, maar rugdrager, reisbedje, pampers, ... zitten samen in een derde zak. Ik ben een tikje jaloers op reizigers met enkel een rugzak op de schouders.

We hebben geen enkel idee van waar we zijn, maar moeten een trap af naar een kanaaltje en inderdaad, wat verder is ons guesthouse.

We duiken onmiddellijk het zwembad in, om de reis van ons af te spoelen. Dat vinden Emiel en Louis super, de rest van ons verblijf hier roept Louis constant ‘badje, badje'.

Na een douche trekken we toch nog de stad in, om iets te gaan eten maar tegen dan ligt Louis al lang te slapen in de buggy. Emiel, die wel heeft geslapen in het vliegtuig trekt het wat langer. Toch proberen we rond 21u te gaan slapen en dat lukt wonderwel! Iedereen slaapt de klok rond, dus voorlopig laat de jetlag zich niet voelen...