Woensdag 18 Juli 2012, Ayutthaya

Vandaag is een dag waartegen ik op voorhand een beetje opzag, we moeten immers al rond de middag uit onze bungalow, en we nemen pas de trein om 19u45 naar Chiang Mai. Ons bezighouden is het probleem niet (hoewel de meeste reizigers Ayutthaya al na één nacht verlaten, wij willen niet te snel weer vertrekken met de jongens), maar voor we de trein op gaan zitten we waarschijnlijk met twee zwarte jongens na weer een dagje buiten, en gezien we geen kamer meer hebben na de middag wordt een dutje ook moeilijk. En dat terwijl het deze avond zeker laat zal worden, dus ik voorzie al oververmoeide, dolgedraaide kids, huilbuien om niks, en dat in een volle treinwagon.... Maar niets aan te doen, we profiteren na het ontbijt nog wat van het hebben van de kamer. Ik pak in, terwijl Emiel een film kijkt en Dirk en Louis buiten naar de ganzen op het meertje gaan kijken.

Rond halfelf nemen we opnieuw een tuktuk naar het centrum van Ayutthaya en laten ons afzetten bij Wat Phra Si San Phet. Die hebben we gisteren enkel van buiten de omheining gezien. Deze Wat is deels gerestaureerd en geeft dus een ander beeld dan de Wats die we gisteren zagen. Achteraan is deze site echter een stort, niet meer dan een hoop stenen dikwijls. Grote gebieden in Thailand overstroomden tussen eind juli 2011 tot zelfs januari 2012 soms, en ook Ayutthaya stond onder water. We zagen in het hotel al foto's van water dat tot voorbij de onderkant van de vensters van de bungalows stond, op een paar maand tijd is er al veel gedaan om alles opnieuw in orde te krijgen maar er rest in de sites nog heel wat werk. Als we naar de uitgang teruglopen komen er net 100den Thaise schoolkids binnen. Emiel snapt er niks van, hij vraagt of ze echt op schoolreis komen naar die kapotte stenen terwijl hij naar de zoo mocht.

Vandaag zijn we slimmer en zit Louis in de rugdrager en dat gaat een stuk gemakkelijker. Het lijkt ook wat minder warm. We lopen nog eens langs de olifanten, doen wat boodschappen voor straks op de trein en nemen de tuktuk terug naar het hotel. We laten ons op een afstandje afzetten om een picknick lunch te eten (we kunnen moeilijk onze bokes met worst in het restaurant gaan opeten), vinden een plekje in de schaduw met wat boomstammen om te zitten en worden al gauw van op afstand bekeken door een tiental Thai. Picknickende farangs (westerlingen) blijkt een erg vreemd zicht!

Na de lunch vermaken we ons een paar uur aan het zwembad. Met twee kleine jongens zitten we zelf ook de hele tijd in het water, rustig een boekje lezen zit er niet in. Binnen een paar jaar misschien, al zien we bij andere gezinnen dat iets oudere kids meer zagen en vooral meer ruziën onder elkaar!

We kunnen na het zwemmen nog een douche nemen en voor het eerst sinds we hier zijn trekken we onze lange broeken aan. Het voelt wat vreemd maar gezien we straks de airco trein nemen spelen we op veilig. De tijd kruipt nu voorbij, we eten iets en nog is het geen tijd voor de trein. We beslissen om toch al naar het station te gaan en de resterende tijd op het perron door te brengen. Daar valt genoeg te zien voor de jongens, de aankomende en vertrekkende treinen, vissen in een vijvertje, de treinpolitie, en bovendien worden we met onze kleine jongens door veel mensen aangesproken (zowel Thai als andere toeristen). De trein komt van Bangkok en heeft al een kwartier vertraging, maar uiteindelijk wordt dan toch omgeroepen dat hij in aankomst is (tenminste, dat veronderstellen we want het wordt omgeroepen in het Thais). Het wordt even spannend nu, want hij stopt volgens de uurregeling welgeteld een minuut, en op die tijd moeten we erop zitten. Ik neem een rugzak en de twee jongens, en Dirk zorgt voor de andere tas, de dagrugzakken en de buggy. Gelukkig wordt hij geholpen door een behulpzame Nederlander en zo geraken we allemaal netjes op de trein. We hebben plaatsen in tweede klasse, hoewel ik een aantal maand geleden onmiddellijk wanneer het kon geprobeerd heb om een eerste klasse coupé te boeken met 4 plaatsen is dit niet gelukt. Het is dus weer wat spannend want de kans bestaat dat de jongens een hele wagon wakker houden. Ze hebben niet geslapen overdag maar zijn nog behoorlijk actief, we vergeten soms wel eens dat het voor hen best wel een avontuur is en dat ze sommige zaken echt moeten verwerken (Louis babbelt dikwijls nog een tijdje in bed over alles wat hij heeft gezien). We laten al twee stoelen ombouwen tot een stapelbed, zodat ze kunnen slapen als ze willen maar laten hen nog doen. Zolang er niemand slaapt stoort het niet, ze lopen dus wat heen en weer tussen het onderste bed en de zetels ertegenover waar wij zitten. Tot plots Emiel dubbelgevouwen op Dirk zijn schoot in slaap valt. Ik geef toe, de belofte aan een kadootje als ze braaf zijn op de trein helpt bij hem wel (we hebben een zak met kleine kadootjes, autootjes, kleurboekjes, diertjes, ... waarvan ze er eentje krijgen op moeilijke momenten). Louis trekt er zich weinig van aan, die denkt nog niet aan slapen en we worden ook niet echt geholpen door de Thaise obers, de conducteurs, de treinpolitieagent, de beddenopmakers, de poetsers ... die de hele tijd langslopen want ieder van hen moet hem toch even over de bol aaien, of kietelen. Meneer geniet deze keer wel van de aandacht en laat elke keer een showke zien. Waarom zou hij aan slapen denken? Tot hij even op het bed gaat liggen en onmiddellijk naar dromenland vertrekt. We leggen Emiel bij hem en trekken het gordijntje toe. Wij babbelen nog even met de buren tot de beddenopmaker rond 23u alle bedden komt installeren. We lijken wel op schooluitstap :). Dirk en ik nemen elk een kind bij ons op onze onderbedden (de jongens boven is geen optie en alleen onder vind ik maar niks - waarschijnlijk gaat alles prima maar stel dat ze gaan rondlopen, of dat iemand ze meeneemt, dan zouden we dat niet merken) en we slapen al bij al comfortabel. Louis wordt één keer wakker maar een fles melk vermijdt grote scènes en wakkere buren!