Dinsdag 17 Juli 2012, Ayutthaya

Helaas geen uitslapers vandaag, nog voor 7u zijn we allemaal wakker. Ik begin de dag met een handwasje, de jongens hebben haast geen propere shorts meer.

Ons dagelijks ontbijt bestaat uit toast met ei, onze cholesterol schiet vast de hoogte in maar veel alternatieven zijn er meestal niet. De appelsienenconfituur of witte bonen in saus laten we graag aan ons voorbij gaan. De heren in het gezelschap vinden de dagelijkse portie ei trouwens zo erg nog niet.

Vandaag gaan we Ayutthaya bekijken, dit was ooit de grootste stad van Azië en een hele tijd de hoofdstad van Thailand. Nu is het werelderfgoed dus dat willen we niet missen.

We nemen een tuktuk naar het centrum van de stad, op een 10 minuutjes rijden van het hotel en laten ons afzetten bij de 14^de eeuwse Wat Mahathat. Dit is het grootste tempelcomplex in Ayutthaya, met de ruines van een koninklijk klooster. We hebben de buggy mee, en dat is behoorlijk stom van ons want ver geraak je er niet mee bij het rondlopen tussen de ruines. We laten hem dus achter bij de ingang van deze Wat en Louis stapt flink mee. Heel even toch, ik moet hem verder dikwijls dragen terwijl het echt bloedheet is, en we een handige rugdrager in het hotel hebben staan.

Louis en Emiel kunnen klimmen en klauteren op de ruines, deze keer moeten ze niet stil zijn en zitten. Ook wij vinden het leuk om hier rond te lopen. We gaan kijken naar het Boeddhahoofd dat zit vastgegroeid in de wortels van een boom. Emiel is geïntrigeerd en vraagt zich af waar de rest van z'n lichaam is gebleven.

Ik vertel verhalen over torens waarin prinsessen wonen, die dan moeten worden gered door ridders om het boeiend te houden voor Emiel. Voor Louis maakt het allemaal niets uit, zolang hij maar gedragen wordt.

Alweer is de fiets hier het beste vervoermiddel om de verschillende ruines te bekijken en alweer vinden we nergens een fiets met een kinderstoeltje. We stappen dus naar Wat Ratchaburana aan de overkant van de straat, gelukkig is het maar een kort stukje. Deze Wat is gebouwd op de plaats waar twee koningen zijn gecremeerd, hun as is hier nog bewaard. Over koningen gesproken, de Thai zijn gek op hun koning en koningin, het zijn halve heiligen lijkt het. Overal vind je megagrote afbeeldingen van het koningspaar, vooral langs de kant van de weg, maar ook in restaurants of hotels.

Op deze Wat kan je tot boven klimmen, want we dan ook doen. Zo hebben we een mooi uitzicht over de site. Het is de grootste toren in de omtrek en Emiel vertelt dat deze dan wel van de reuzenprinses moet zijn. We gaan op zoek naar haar bed maar vinden het niet, de conclusie is dat dan wel beneden zal zijn.

De jongens hebben het een beetje gehad met de ruines, de warmte en het stappen dus we laten ons met een tuktuk naar een plek vlakbij brengen waar je op olifanten kan rijden. Hoewel we niet van plan zijn om er op te rijden, is het kijken voor Louis en Emiel voldoende om terug op positieven te komen. In vergelijking met wat we gedaan hebben in Elephant's World is dit een beetje pover, je moet betalen om op de foto te mogen met een olifant, om ze eten te mogen geven of om er op te zitten. Nog een ijsje en een toiletbezoek later zijn de jongens klaar om naar de volgende tempel te gaan. Maar eerst kopen we voor 10 bath enkele visjes die we in een meertje terug zetten. Dat zou geluk brengen. Stilletjes wens ik nog meer mooie reizen als deze

We wandelen in de schaduw naar Phra Mongkonbophit met een vergulde boeddha van zo'n 13m hoog. Ik heb blote schouders dus mag niet mee binnen maar de mannen gaan een kijkje nemen. Alweer wil een bende Thai op de foto met de kids maar ze hebben er niet veel zin in. We lopen nog langs Wat Phra Si San Phet, het oude Koninklijke paleis en deels gerestaureerd, maar bekijken deze site enkel van op een afstand. Het is al ver na de middag en we moeten nog boodschappen doen (pampers geraken stilaan op, en we moeten melk hebben voor de avond-en ochtendflesjes). We nemen een tuktuk en die brengt ons met wat moeite naar een 7-eleven, waar we alles vinden wat we nodig hebben. Tegen dan is Louis al een tijdje aan zijn dutje bezig, afwisselend in tuktuk, buggy en weer tuktuk.

We gaan terug naar het hotel en eten op ons terrasje de net gekochte lunch op (niet-getoast toastbrood met sneetjes warme zwan-achtige worst) en het smaakt de jongens voortreffelijk. Zo kunnen ze er weer even tegen.

We spelen een paar spelletjes UNO met Emiel en gaan dan naar het zwembad. Het is nog altijd bloedheet en het water in het zwembad is ongelooflijk warm maar doet toch deugd. Toeval of niet, een Nederlands gezin dat we al tegenkwamen in het vorige guesthouse logeert hier ook, dus vrienden zijn weer snel gemaakt. Veel Belgen zijn we nog niet tegen gekomen, laat staan met kinderen, maar het lijkt wel of heel Nederland hier met vakantie is met kinderen. De jongens vermaken zich in het kleine badje en worden op sleeptouw genomen door de grotere Nederlandertjes, dus wij kunnen ook genieten van het zwembad. We zien ook een megagrote varaan of leguaan (ik ben niet zo thuis in die dingen maar het was een paar meter lang en leek op een krokodil - en was hopelijk geen krokodil) in het meertje van het hotel. We blijven zeker anderhalf uur in het water, tot we helemaal rimpelig zijn en het water niet meer uit onze oren krijgen (ik dus, ik hoor nu nog maar half, soms wel handig), en het plots begint te gieten en onweren. Snel lopen we naar ons bungalowtje waar iedereen zijn ding wat doet, kaartjes schrijven, tv kijken, foto's bekijken, kleuren, ...

Na een douche gaan we eten, we zijn vroeg vandaag maar al snel zit het hele restaurant vol (met Nederlanders). We eten opnieuw superlekker, voor de jongens op nog eens een aangepaste schotel die vlot wordt opgegeten. Aan het restaurantje is een klein vijvertje, Louis zit altijd naar de visjes te kijken aan de rand en wat we al sinds gisteren vreesden gebeurt nu: bij een spelletje acheruit lopen valt hij er pardoes in. Tegen een rietplant, eigenlijk belandt hij gewoon met zijn poep in het water en was ik direct bij hem want ik zag het al van ver aankomen, maar het drama is groot voor de kleine man. Ik neem de kinderen snel mee om de pijama's aan te doen en ze in bed te steken, want veel geslapen is er overdag niet en voor Emiel verlangt naar zijn bed.

Dirk en ik zitten nog enkele uren op ons terrasje hoewel ik word opgegeten door de muggen (ondanks stevig DEET spul, en om één of andere reden ben ik de enige van ons) en zoeken dan ook ons bed op.